Tamamen amatör edebiyat gönüllülerinden meydana gelen "Depresif Kalem" sitemizdeki tüm yazılar, bu işin mutfağında emek veren arkadaşlar tarafından yazılmaktadır. Her başlangıç sona giden ilk adımdır aslında. Doğumdur yani insanı ölüme götüren, eğer doğmazsan ölmezsin de… Ölü doğan tek şey ruhumdu benim oda kim bilir şimdi hangi gözyaşının altında inliyor bilmiyorum. Diş ağrısı gibi bendesin, ne söküp atabiliyorum, nede dayanabiliyorum. Yardım beklediğim tanrılar ile danışıklı dövüşüm bitmek üzere, kaşlarım ve hayatım açılmış kanıyor. Tutmuyor dikişler. Havlu atın artık nakavt oluyorum…
Bir bank da iki büklüm kıvrılmış haldeyim. Kim bilir en soğuk hasretlerde buz tutarım da sana gelirim? Kim bilir üstüme gazetelerin 3. sayfalarında başka başka bitişler ve pişmanlıkları anlatan solgun yapraklar örtülecek. Kim bilir belki de kıytırık televizyonlardan birinde 45 saniyelik bir haberimi yaparlar…
‘Psikolojik sorunları olduğu öğrenilen genç, boş bir mezarda uyuyorken donarak hayatını kaybetti!…’
Hayatınızda duyacağınız en iğrenç ve en müstehcen cümleyi kuruyorum şimdi. İnsanlardan nefret ediyorum. Çünkü onların ok gibi sivri dilleri ve balyozdan ağır cümleleri vardı benim ise bitkisel hayatta olan ve artık fotosentez yapmaktan aciz hecelerim…
Dökecek gözyaşım kalmadı artık yan dükkândan sipariş ettirdim. Çünkü gülmeyi öğreneli 25, unutalı 24 yıl olmuş…
Elimde 25 boş sene, önümde bir kutu ve teklif acılarla dolu 60 dünya yılı daha!… Teklifiniz için teşekkürler!
Depresif Kalem yokum diyor!…