Tamamen amatör edebiyat gönüllülerinden meydana gelen "Depresif Kalem" sitemizdeki tüm yazılar, bu işin mutfağında emek veren arkadaşlar tarafından yazılmaktadır. Gidişlere sebep aramak acizliğine düşmek yok kalbim. Zaten sevmek dediğin tek kişilik beyhude çabalarımız değilmidir, sevmek görmediğin ama varlığını bildiğin Tanrı’ya yapacağın en kolay ibadet değilmidir? Öyleyse gerek mi var camilere, kiliselere yada havralara ona yakarmak için, söyle Tanrım feryadımı duyman için kaç İsmail daha lazım sana? Oysa bir darbe ile Kızıldeniz’i yardığında Musa söz vermiştin bizlere, ayak bastığımız yer yeşerecek ve Vaadedilmiş Sevdalar yaşayacaktık. Oysa Nuh bile yola çıkmamıştı gözlerimden ilk yaş düştüğünde ve belki tuzu karışmıştı Tufana ama çokca ibadet etmek istemiştim oysa… Neyse…
Bilinmezliklerin tam göbeğinde çok iyi bildiğim acılarla örülmüş etrafım.Belki Eyüp’e çektirdiğin gibi değil ama çarmıha geriliyor ruhum olur olmaz saatlerde. Biliyorum havarilerim de yok arkamdan dedikodumu yapsınlar, olsun varsın, olmasınlar. Oysa Yakup gibi boy boy çocuklarımız olacaktı, adını sen koymuştun İstanbulun. Önce Mısır patlatacaktık acıklı bir aşk filminin yanında sonra Onun gözlerinde ki düzlüğe istinat duvarsız Keops piramidi yapıp, kalplerinin ilahi hükümdarı Yusuf olacaktık. 7 yıl sürecek sevda kuraklığının ardan 7 yıl aralıksız aşk yağacak ve Nil’e karışacaktı. Oysa dipsiz bir kuyuda hala yapayalnızım kendimle… Neyse…
Adını koyamadığım yalnızlığımla Süleyman Mabedinde hiç ayrılmamak üzere kıyılmıştı nikahım. Tüm aşk şehitleri oradaydı.
Oysa ben hep ibadet etmek, hep sevmek istemiştim… Neyse Müsait Değilmişsin…
Nis 5, 2010 at 20:27:31
ilginc bilgiler icin tesekkurler