Ziyaretçilerde Oluşacak Ruhsal Sorunlardan Sorumlu Değiliz…

Hüzün çökerken isimsiz bir şehre, ben tanımsız acılarımı tazeliyorum rakı kadehim gibi, yağmurlara eşlik ediyorum gözyaşlarımla ve rüzgâra yarenlik ediyorum çektiğim ahlarımla…

Kimseye mutluluğun tarifini yaptıracak cesaretim yok aslında. Belki de öğretilmiş cesaretsizliğim, yediğim müebbet çaresizliğimdendir, kim bilir? Sanki ait değilim bu dünyaya, ya o beni hazmedemiyor yada ben onu kabul edemiyorum. Sahi ya hayallerimde olmasaydı?… Seni sensiz ama senle yaşadığım, Everest’in tepesinde piknik yaptığım, White House’ un havuzuna işediğim o hayallerimde olmasaydı gerçekten?…

En umulmadık anlarda tek kişilik konferanslarım başlıyor ayna karşısında, bedenim çürümüş ceset gibi ve kurtlar beynimi kemiriyor. Azrail’in sesi diyor bu sese diğer yaşayan ama kokuşmuş cesetler. Mezar bile yetersiz vücud-u ızdırabıma,  belki sadece kar tanelerinin camına uğradığı bir ormancı kulübesinde yada tek yoldaşı kıblesini şaşırmış olan rüzgarların olduğu bir av köşkünün yosunlu duvar diplerinde beyhude şekilde acılarımın bitmesini bekleyerek geçirmeliyim ömürümü…

Biliyor musun Tanrım başparmağımın bile benden fazla arkadaşı var. O yüzden bir elin parmakları kadar insan sayamam arkadaş diye, dost diye ya da yar diye ama varsın olsun. Benim benliğim yeter bana birde hala varlığından şüpheye düştüğüm yarım yamalak sevdalarım. Eros’un mesaisinin uzatılması gerekmez mi, çünkü hiç düşündünüz mü neden aşk denen terane hiç ota konmaz ki?

Keşke tarif edebilseydim acılarımın kalanının da tarifsizliğini…