Tamamen amatör edebiyat gönüllülerinden meydana gelen "Depresif Kalem" sitemizdeki tüm yazılar, bu işin mutfağında emek veren arkadaşlar tarafından yazılmaktadır. Umursamaz ve paytak yürüyüşüme aldanma sakın, kamburluğum kaderin sırtıma yüklediklerinden. Tıkanan umutlarım değilmiş meğer belkide bu yüzden doğmamış oğluma Nefes adını koydum gizlice. Azrail’i gördüm selamı vardı hepinize ama evraklarımda mühür eksikmiş, bu yüzden dünyalar arası seyahat vizemi onaylamadı Tanrı…
Yordu kasvetine doyduğum ilaçların çok haneli miligramları benliğimi, soldurdu tenimi, hatta ruhumu dejenere etti gecelerce. Uyanmamak üzere uyuduğumu sandığım uykularda sevişmelerimizin günahını aldım üstüme. Bırakmayacaksın biliyorum, belki de seni bu yüzden seviyorum…
Yasal acılardan gayri resmi mutluluklar çıkarmak yasaklandı Adem elmayı ısırdığında. Bu yüzden seni yasak ağacın altında bekliyorum ama şimdi gitmeliyim. Çünkü dostlar beni bekliyor, iki satır yazıp önce tebessüm ettirmeli sonra hüzünlendirmeliyim.
Bu satırları gereksiz hayatımın sebepsizce devam etmesinden dolayı yazıyorum.
Kahretsin Yaşıyorum…
Saygılar
Mar 6, 2010 at 18:58:47
Her gözümü açtığımda “yaşıyorsun” sesini sırıtarak beynime beynime işleyen saatime küfredip uyanıyorum. Yakın arkadaşıma günaydın çakıp giyiniyorum her sabah olduğu gibi. Ayna karşısına geçip donuk bir surat ve buğulu iki göz görüp ürküyorum bu ürkütme beni kendime getirior ve üstümü düzeltiyorum belki beğenirsinde adımı öğrenmek istersin yakın bi arkadaşından. Ama şimdilerde adımı soran hiç olmadı yakın arkadaşım yalnızlığımdan başka.