Ziyaretçilerde Oluşacak Ruhsal Sorunlardan Sorumlu Değiliz…

bu akşam son doLunayın çaresiz ışıkLarıyla aydınLanmaya çalışan
bomboş bir hazan sokagında yürüyorum gene..
dudaklarımdan boşluklara sızan garip bir ıslık kalbimin bütün derinliklerini anlatır gibiydi..
Kaldırımlar mı aglıyordu bu çaresiz halime yoksa çaresiz kaldırımlara mı aglıyordum bilmiyorum..
Sönmeye yüz tutmuş mum ışıklarının çırpınışlarında getirdiğim sabahlarım hiç tükenmeyecek gibiydi..
bilinmeyenlerde son bulan bu uzun yollarda tek awuntum garip ıslıklarımdı..
baykuş sesleri çınlarken kulaklarımda. karanlıklara gömülen bu hayatımın anlamsız olmadıgını farkettim..
Awuçlarımda duran muhtemel gelecegimi hangi çöp kutusuna atacagıma karar weremiyor gibiydim…
dewrilen bir ağaçtan çıkan tüm kurtlar kalemimin ucunda birikiyordu..
Kaldırımların wahşi çekiciliğiyle umutlarımı kirletmek üzereydim…
yaşlı bir çınarın tüm yaprakları asi bir rüzgarın hırçın soluklarıyla en uzak diyarlara sawrulurken tüm kahpeliklere inat yaşamaya çalışıyordum bu şehirde…
çaresiz yürüyordum bir sokak ortasında…
gölgelerim birbiriyle yarışırken gelişigüzel adımlarım mahwediyordu hayatımı…
bu gidişata bir dur demenin waktidir diye hiç düşünmeyen kalbim tüm özlemlerini we hasretlerini garip bir ıslıkla rüzgara hediye ediyordu..
bu kalabalıktan tüm bu koşuşturmalardan kendine bir pay çıkarmaya çalışan cümlelerim dewrik kuruluordu artık..
göz kapaklarımın yorgunluguna hiç aldırış etmeden uykusuz hayaller sarıyordu tüm benliğimi..
kawuguna çekilmiş bir sincabın kemirdiği cewiz kadar çaresizdi tutkularım..
gerçeklerimin gözyaşlarından can bulan nehirler bir şelale ugultusyla bölüyordu ansızın gecenin sessizliğini..
en karanlık magaralarda bir mezartaşı kadar yalnızım bu dünyada…
ıslak kaldırımların anlamsız bakışları arasında sürüklenen ayaklarım garip ıslıklarıma ritim tutuyordu bu loş ışıklı hazan sokağında…
we ben…
yürüyordum hala…
bilmediğim bir sokagın..
TAM ORTASINDA..