Ziyaretçilerde Oluşacak Ruhsal Sorunlardan Sorumlu Değiliz…

İLK KONUMUZ YALNIZLIK

Yalnızlık dendiği zaman zihninizde nasıl birşey canlanıyor?

Sadece Tanrı’ya has bir özellik olarak lanse edilen, kimisinin korkulu rüyası, kimisinin de tek sermayesi. Garip bir durumdur yalnızlık. Eğer sonradan olma bir yalnızlıksa yaşadığınız dayanmanın ne kadar zor olduğu sadece yaşayanların hafızalarında yer edecek kadar şiddetliyken; Antisosyal Kişilik Bozukluğu başta olmak üzere benzeri ruhsal ve psikolojik sorunların belirtileri olarak daha çocuklukta ortaya çıkan yalnızlık ise kişiyi kalabalık sokaklarda tek başına hissi uyandıran ve daha ilginç olanı ise paylaşılamayacak bir duygu olduğu izlenimi uyandırıp etrafına kalın duvarlar ördüren paradoksa dönüşür ki; sonuçları çok ama çok yıkıcı olabilmektedir. Böyle kişilerin eş-iş bulma konusunda ki basiretsizlikleri de üstüne eklenince tamamen kısır döngüye dönüşüverir. Artık insan yalnız olduğu için içine kapanır ve içine kapandığı için de daha da yalnızlaşır…

Kızları kasap reyonunda ki karkaslarla karıştıran erkek güruhunun son moda ”Issız Adam” triplerine kendini fazla kaptıranlar ile aslında ”Kızsız Adam” olduğunun farkında olan ve yine son dönemlerin modası üzerine ”cool” takılan bir grup daha vardır. Bu yalnızlığın erkekler üzerinde ki ilginç izdüşümüdür.

Aynı şekilde erkeklerin kendileri ile ilgili düşüncelerinden önce; karşısında ki adamın kredi kartının limiti veya arabasının modeli ile ilgilenen kızların sayısı her geçen gün artmakta (bu benim naçizane gözlemim) yine ”umutsuz aşk” vakası olarak tanımladığım bir kız grubu daha var ki onların kapsamı bir hayli geniş. Sorunlu olmayı ilgi ve şefkat görmek adına kullanan ve sürekli umutsuz, sonu olmayan aşklar yaşadığını düşünen-hissettiren kızlardır bunlar. Kendilerini ve onları mutlu etmeye yeminli aşk askerlerini şehit eden gaddarlar da onlardır.

Peki insanlar yalnız kaldığında ne gibi tepki veriyor?

Bence insanlar yalnız kalmıyor. Aksine yalnız doğuyor ve yaşıyor. Bakmayın sevgililer edindiklerine, evlendiklerine… Bu uzun bir otoban yolculuğunda benzinliğe girip yakıt ikmali yapmaya ve bir iki saat kestirmeye benziyor. Arkadaşlarımız ve aşklarımız, hepsi birer istasyon. Başka birşey değil. Sadece kendimizi avutuyoruz. Ancak kendini avutmaya alışmış birinin yalnız kalması durumunda verdiği ilk tepki telefona sarılmak oluyor. Rehberinde ki numaralarda ”İnsan” arıyor. Belki ailesini belki eski sevgilisini belki de bir kaç gün önce kırdığı arkadaşını arıyor. Zaten iş o noktaya gelmişse olay bitmiştir, gerisi sadece nafile çabalar bütünüdür…

Sizce yalnızlığın çaresi yok mu?

Hayır yok. Çünkü önceden de dediğim gibi yalnız doğuyoruz ve yalnız ölüyoruz. Mezarınız villa gibi çok katlı olabilir ama tek başınıza gömülüyorsunuz. Ölüm denen o sonsuz karanlıkla tek başınıza kalıyorsunuz. Zaten yalnız kalmaktan korkanların bu korkularının asıl sebebi ölüm korkusudur.

Düzgün ve sıkı aile bağları, sevgi dolu bir eş ile de yalnızlık tedavi edilemez mi? Neden bu kadar karamsarsınız yalnızlık konusunda?

Aile bağları güçlü olan bir birey sosyal hayata çok daha kolay adapte olabilir, sevgi dolu bir eş-sevgili ile de bol bol endorfin ve seratonin salgılar. Görünüşte herşey normal gibidir. Ortada sebep yok iken insanlar gitmek isterler. Biraz uzaklaşmak isterler. Çünkü doğamız gereği çabuk sıkılıyoruz. Eğer dünyayı içinden çıkılmaz bir cehenneme çevirmişsek dünyadan da sıkılmışız demektir. Gerçekleri söylemek cesaret ister. Çünkü o gerçeği tokat gibi çarpamazsanız değerini yitirir. Belki de karamsarlığım da bu yediğim tokatların acısındandır…

Son olarak söylemek istediğiniz birşey varmı?

Bu kadeh yalnızlığın şerefine…